Stories

Categories, unlike tags, can have a hierarchy.

Ziekte vertelt je een verhaal

Ziekte vertelt je een verhaal 1920 1387 Eric Pranger

Regelmatig hebben we al genoemd dat ziekte je een verhaal verteld.
Daar krijgen we dan ook vaak vragen over, niet iedereen begrijpt dan direct wat we daarmee bedoelen. Logisch!
Als je dat 6 jaar geleden tegen ons gezegd had dan hadden wij je waarschijnlijk ook glazig aan staan kijken.
Daarom even verdere uitleg.
Tegenwoordig word er veel gesproken over “holistisch’.
Dat klinkt mooi, misschien ook hip of wat dan ook maar wat betekend het echt?
Vroeger werd er altijd gekeken naar 2 aspecten zodra het ging om ziekte. Dat was het lichaam of de psyche.
Zodra je lichamelijke klachten hebt word daarnaar gekeken, er komt een diagnose en de ziekte word behandeld met (gedeeltelijk) of zonder resultaat.
Zit je niet lekker in je vel, ben je depri, gejaagd, angstig, etc. dan is het psychisch en word dat stukje behandeld.
De laatste jaren zijn ze die twee aspecten in de reguliere zorg al gaan combineren.
Soms met en soms zonder effect.
Had je lichamelijke pijn of vermoeidheidsklachten die niet aantoonbaar waren dan was er het “etiket” psychosomatisch.
Het betreft dan lichamelijke klachten die in de oorsprong voortkomen uit de psyche.
Die stempel heb ik zowel voor mijn lyme diagnose als daarna veelvuldig gekregen.
In die periode heb ik ook meerdere multidisciplinaire burn-out trajecten gevolgd met de overtuiging dat de combinatie van praten, inzicht en sporten DE oplossing zou zijn.
Wat altijd ontbrak was je gevoel, je ziel.
Dat laatste vinden mensen vaak maar vaag klinken, stoffig, zweverig of iets in die richting.
Als je lichamelijk gezien bijvoorbeeld eczeem hebt is dat een feit, iets waar niemand omheen kan.
Vertel je dat je verliefd bent dan zal je wel geloofd worden maar dat is niet aantoonbaar voor de buitenwereld.
Toch is verliefdheid (je gevoel) een heel belangrijk onderdeel van je leven.
Zo zijn er ontzettend veel wezenlijke, belangrijke gevoelens en emoties waar we eigenlijk niet echt bij stil staan. Meestal vanuit de opvoeding, vanuit school of het geloof hebben we niet geleerd hiernaar te luisteren of te handelen. Niet aantoonbaar, niet meetbaar, niet toetsbaar dus niet van nut, zoiets.
Maar hoe belangrijk is JUIST dat gevoel?!!! Wat gebeurd er met gevoelens die niet begrepen worden, onderdrukt blijven of waar we meestal zelfs geen weet (meer) van hebben.
Even terug naar het onderwerp.
Ziekte verteld een verhaal.
4 maanden na de coaching trad bij mij mijn herstel in, direct!
Ik had de lyme met een rede. Lyme “los” behandelen was in mijn geval niet voldoende voor genezing.

Welke ervaringen we daarna zelf persoonlijk mochten ervaren tijdens een coaching:
Eric was structureel vermoeid. Niet in de zin dat hij uitviel op het werk (nog niet) maar had naast zijn werk geen energie over voor andere dingen.
Eric sliep niet veel, 5 a 6 uur per nacht. We hadden meer dan pittige jaren door mijn ziek zijn.
Uit voorzorg ging Eric op zijn werk een traject volgen om meer in balans te komen (praten+sporten). Wat hij ook deed, de vermoeidheid hield stand.
Tijdens een (holistic health) coaching ontdekte we dat hij (onbewust) een emotie vasthield op zijn lever. Er bleek nog een stuk woede op te zitten. Die woede zorgde voor vermoeidheid. De woede die er zat hield verband met zijn vader.
Wat de coach niet wist was dat Eric zijn biologische vader niet kende.
Eric had zichzelf (vanuit zijn hoofd) zijn hele leven wijsgemaakt dat het geen enkel probleem was dat hij zijn biologische vader niet kende.
Onbewust bleek dat hij een stukje van zijn gevoel “uitgezet/geblokkeerd” had. DAT stukje zorgde voor energie verlies. Het stond volledig los van extra sporten of onze intense periode. Toen dat opgelost was nam de energie toe.
Daarnaast had Eric (extreme) last van hooikoorts.
Wat vertelde die hooikoorts voor verhaal?
Als 7 jarig kind was Eric aan het rennen door huis. Tijdens dat rennen trok hij een deur achter zich dicht die zijn moeder aan het afsoppen was. Haar vingers zaten klem tussen de korte kant van de deur waardoor zij het uitschreeuwde van de pijn. Eric schrok zo heftig. Die schrik in zijn lichaam sloeg zo diep in dat zijn biologische systeem ontregeld raakte waardoor hooikoorts ontstond. Inmiddels is de hooikoorts voor Eric ook verleden tijd.
Een paar weken later (na Eric zijn coaching) was de film “er komt een vrouw bij de dokter “ op tv. Die keken we.
Midden in de nacht werd Eric wakker, badend in het zweet. Hij had het koud en heel warm tegelijk en gaf aan ziek te zijn. Waarop ik nogal nuchter zei, niks aan de hand. Dat is de dood. Eric keek me nogal vreemd aan, logisch dat hij dat deed.
Ik voelde aan alles (naast de coaching werken Eric en ik ook energetisch) dat er door de film iets bij hem getriggerd was.
Zijn moeder was een paar jaar daarvoor na een kort ziektebed aan kanker overleden en ik wist dat hij nog delen daarvan niet verwerkt had. Ook had Eric al jaren een niersteen waar niks aan gedaan werd/kon worden.
De dag erna had hij een blaasontsteking. Ik kon duidelijk waarnemen dat die ontsteking geen vorm van ziekte was maar JUIST het wegwerken van de vastgezette emotie die nu los gekomen was. Via de huisarts werd de ontsteking bevestigd naast het feit dat de steen ”zomaar” opgelost was (aantoonbaar).
De “verstening/verkramping” van de emotie was opgelost waarna de steen ook op kon lossen.
Tijdens holistic health coaching sessies word het onbewuste, onderliggende verhaal van de ziekte zichtbaar gemaakt.
Wat dan aan het licht komt is altijd totaal anders dan we met ons hoofd kunnen bedenken.
En zo zit er letterlijk achter iedere klacht of ziekte een uniek verhaal.
We vertellen dit omdat we hopen dat er meer openheid komt. Meer openheid in wat de mensen onbewust met zich mee (kunnen) dragen,
dat er ruimte mag gaan komen voor het verhaal dat (onbewust) verteld wil worden.

Jij in je kracht, je kind in zijn kracht

Jij in je kracht, je kind in zijn kracht 960 960 Eric Pranger

Ik kwam onderstaande link tegen op Facebook die ik erg mooi vond, die ik deelde en door vele anderen gedeeld werd.
Ik wilde daarom graag onze persoonlijke ervaring delen.
In de post van afgelopen week “liefde is” deelde ik al dat de emotie liefde verkeerd/verdraaid aanwezig kan zijn in ons systeem.
Toen onze dochter (hooggevoelig) geboren werd kon ik haar niet altijd goed troosten.
Ik begreep haar signalen niet altijd goed of met regelmaat helemaal niet.
Dat maakte me als moeder weleens verdrietig of wanhopig.
Haar broer (onze zoon) begreep ik beter.
Zijn gedrag kon ik makkelijker “finetunen’, ik voelde feilloos aan wat hij nodig had.
Onze dochter gaf ook regelmatig aan dat haar broer meer mocht, dat hij voorgetrokken werd.
Als moeder begreep ik daar niets van.
We deden oprecht ons best om de kinderen open, eerlijk en gelijkwaardig op te voeden. Hoe kon het dan zo zijn dat zij dit zo anders ervaarde met momenten?
Toen werd ik ziek.
Ik werd genoodzaakt naar de oorzaak/kern van mijn ziekte te kijken.
Tijdens de coaching die ik ontving werden oude overtuigingen, patronen en angsten die ik onbewust allemaal meedroeg zichtbaar.
Daarnaast bleek dat ik in mijn systeem de programmering had dat ik in dit leven alleen maar plichten heb maar geen rechten
(dit kwam via een systematisch stuk naar boven tijdens de coaching).
Onze dochter had dezelfde programmering.
Ook zij had alleen maar plichten.
Dit was HET antwoord op het feit dat haar broer in haar beleving alles mocht.
Ik kwam als persoon steeds dichter bij mezelf, kon steeds meer vanuit zelfrespect en eigenliefde handelen.
vanaf dat moment werd onze dochter weer meer en meer haarzelf.
Ze bloeide open.
Het werd me pijnlijk (en ook dankbaar) duidelijk dat ik haar niet altijd begreep omdat ik mezelf niet begreep.
Omdat ik wel altijd gewend was geweest om op anderen af te stemmen was het mogelijk de oudste goed aan te voelen omdat hij een kopie van Eric is qua karakter.
We kunnen met onze coaching geen kinderen coachen onder de 17. Inmiddels weten we uit ervaringen wel hoe groot de impact op de kinderen is als de ouders weer kunnen gaan handelen vanuit hun hart.
Alles wat je voor jezelf kunt helen en kantelen kantel je ook voor je kinderen.
Een héél mooi en dankbaar proces💞
https://www.nieuwetijdskind.com/jij-in-je-kracht-je-kind-i…/

Liefde is….💖

Liefde is….💖 650 650 Eric Pranger

Tijdens onze opleiding tot Holistic Health Coach vertelde onze opleider dat we er voor het gemak nogal eens vanuit gaan dat iedereen hetzelfde verstaat onder liefde.
Dat zodra we over liefde spreken dit universeel voor iedereen hetzelfde betekend.
Mensen bedenken er dezelfde symbolen bij, geven er ongeveer allemaal dezelfde woorden aan.
Maar… zit liefde wel zuiver in ons bewustzijn?
Zodra we als kind geboren worden binnen het gezin of misschien geadopteerd zijn dan komen we bij onze ouders terecht die in hun eigen leven al te maken hebben gehad met negatieve ervaringen, trauma, moeten voldoen aan strenge regels van het geloof etc. Dan kan het zomaar zijn dat liefde verward is geraakt met een andere emotie.
Stel dat je opgroeit binnen een gezin waarin de vader alcohol verslaafd is en soms geweld gebruikt.
Als klein kind weet je niet beter, ken je niet anders.
Zodra je je binnen dat gezin fijn voelt dan kan dat je connectie met liefde zijn.
Na deze uitleg ontvingen we een lijst met ruim 200 emoties.
Via ons onderbewustzijn is makkelijk uit te testen welke emoties wij gekoppeld hebben aan het woord liefde.
Ik voelde bij mezelf dat daar voor mij nog iets te halen viel.
Ik bood me aan als testpersoon.
Wat bleek….
Ik had 5 verschillende emoties op liefde in mijn systeem zitten.
Namelijk:
Angst
Wanhoop
Bitterheid
En nog 2 volledig passende in dit rijtje die ik inmiddels niet meer weet.
Oké dan….
Omdat Eric en ik samen de opleiding deden werd hij de tweede testpersoon.
Wat bleek…
Hij had exact dezelfde emoties gekoppeld aan liefde.
Wij hadden elkaar destijds dus helemaal niet aangetrokken op zuivere liefde maar op (destructieve) gelijksoortige emoties.
Later werd duidelijk waar de programmering vandaan kwam.
Deze kwam voort uit gebeurtenissen, ervaringen van onze (groot) ouders.
Hierna kon het diepere onderliggende thema opgelost worden waarna liefde weer zuiver liefde werd in ons systeem.
Wat bizar was om te ervaren was dat exact vanaf dat moment er een (kleine) verschuiving kwam in contacten en ontmoetingen.
Ik had mensen om me heen verzameld die dezelfde programmering hadden en trok daarnaast ook mensen in winkels of bv luchthavens aan die resoneerden op deze frequentie/emotie (spiegels).
Nooit bij stil gestaan tot aan dat moment hoe krachtig zo iets werkt.
Mensen met angst zochten me niet meer (zo vaak) op of bleven weg en er kwamen weer nieuwe mensen bij op m’n pad.
Alles in een natuurlijke flow.
Tijdens de coaching sessies testen we vaak even mee wat liefde betekend.
(Dit is een klein onderdeel van de totale coaching)
Voor iedereen is liefde het hoogst haalbare, hetgeen waar iedereen altijd naar streeft.
De impact is dus groot als dan blijkt dat liefde niet in zuivere vorm aanwezig is en je daardoor datgene aantrekt wat je juist niet wenst, maar door de onjuiste programmering WEL in je leven hebt.
Iemand die steeds vastliep in relaties en contacten had ‘Liefde is… niet verbonden’ zijn in haar systeem.
Daardoor liepen relaties (in brede zin) vaak niet goed. Zodra er échte verbinding ontstond werd er (geheel onbewust) door haarzelf weer afstand genomen.
‘Liefde is… geen zelfrespect’ kwam naar voren bij iemand met een zware burn-out.
Hierdoor werden structureel grenzen overschreven en de mening van de ander was altijd belangrijker dan het eigen gevoel.
En zo coachte ik een hele vlotte vrouw die zei dat het zo bijzonder was dat haar relatie het sterkst was op momenten dat er juist véél leed of ellende was.
Bij haar testte ik ‘Liefde is… leed en wanhoop’.
Het is zo mooi dat steeds meer mensen zich bewust worden van overtuigingen, programmeringen en de beslissing nemen om echt de kern oorzaak aan te pakken.
Om vervolgens weer te gaan leven vanuit hun hart.
Alles is liefde…💖

Wetenschappelijk aantoonbaar…. Noodzaak?

Wetenschappelijk aantoonbaar…. Noodzaak? 1080 974 Eric Pranger

Eergister kreeg ik een telefoontje van een vrouw die graag meer achtergrond informatie wilde over onze Holistic Health Coaching.
Ze liep al jaren met diverse lichamelijke klachten die haar ernstig beperkte in haar dagelijks leven.
Voor mij een héél herkenbaar verhaal.
Ook ik stond naast mijn fysieke pijn soms met tranen in mijn ogen in de douche omdat ik zó moe was dat mezelf afdrogen zelfs teveel voor me was.
Daar zit je dan als moeder zijnde met het lichaam wat aanvoelt alsof je hoog bejaard bent.
Ze vroeg me of ik mijn verhaal met haar wilde delen.
Ik vertelde haar wat meer over mezelf, mijn ziekte periode en was open over de overtuigingen die vastzaten in mijn onderbewustzijn waardoor ik destijds ziek werd en ziek bleef.
Ze gaf aan geraakt te zijn door het verhaal op de website.
Het was herkenbaar voor haar.
Ze vroeg zich alleen 1 ding af.
Deze coaching is niet wetenschappelijk onderbouwd of wetenschappelijk bewezen.
Dat was voor haar toch wel een belangrijk gegeven ondanks dat ze al meerdere reguliere revalidatie trajecten zonder resultaat doorlopen had.
Ze vroeg hoe ik daar tegenaan keek.
Bestaat het allergrootste deel van je leven niet uit dingen die juist NIET aantoonbaar zijn?!!!
We willen allemaal gelukkig zijn, een lieve partner die vervolgens ook nog humor heeft en attent is.
We willen fijne dingen doen met vrienden en familie, we willen een fijne baan die bij ons past en genieten van die mooie vakantie.
De één werkt in de gezondheidszorg, de ander is advocate, misschien heb je je huis landelijk ingericht of juist heel modern, ontspan je makkelijk in de bossen of houd je meer van de zee.
Al deze beslissingen en keuzes komen vanuit je hart, je gevoel.
Het is niet wetenschappelijk aan te tonen waarom jij jouw partner het leukst vindt en ik die van mij, waarom de één helemaal gelukkig wordt van wonen in het centrum van Amsterdam en de ander zielsgelukkig is in een boerderij op het platteland met paarden en ander vee.
Zo kun je nog eindeloos doorgaan met voorbeelden bedenken.
Op het moment dat ik ziek werd leefde ik niet meer voluit vanuit mijn hart, ik leefde (zonder er weet van te hebben) een onbewuste programmering die ooit zinvol was.
Ik was niet vastgelopen door mijn ziekte maar ik werd ziek omdat ik vastgelopen was.
Mijn ziekte zette me stil waardoor ik juist kon ontdekken waar ik écht gelukkig van werd.
En dat dat echte geluk wat ik nu mag ervaren…. niet wetenschappelijk aantoonbaar is ♡

Mijn weg

Mijn weg 539 701 Eric Pranger

Ik heb al veel beschreven over mijn weg naar herstel.
Helaas ben ik niet de enige die compleet vast liep. Ik tref nu ook in de coaching veel mensen, vaak al op jonge leeftijd die vastgelopen zijn waardoor er lichamelijke, psychische klachten of zelfs ziekte is ontstaan.
Ieder met zijn eigen, unieke verhaal. Het mogen en kunnen delen word altijd als fijn, waardevol en helend ervaren. Dat maakt dat ik ten alle tijde open en eerlijk wil zijn over wat ik, maar ook wij als gezin meemaken, ervaren en ondergaan.
Vandaar hier weer een stukje meer van mijn en onze weg.
Mijn absolute dieptepunt was begin 2015.
Op dat moment had ik non-stop zenuwpijn in mijn hele lichaam. Het enige wat ik nog kon was plat liggen en de pijnen opvangen. Omdat artsen niets konden vinden werd er niets gedaan.
Omdat dat een ondragelijke situatie werd besloot mijn man me naar het ziekenhuis te rijden.
Daar werd lichamelijk niet meer verder gekeken maar besloten dat het niet anders mogelijk was dan dat mijn pijn psychisch was.
Zo verbleef ik 5 maanden op de besloten PAAZ afdeling.
Toen ook daar geen diagnose gesteld kon worden die de pijn verklaarde was het reguliere advies om een jaar intern te gaan om te leren leven met deze pijnen.
Dat was het absolute dieptepunt. 1 ding wist ik zeker. Dan stopt het voor mij. Dit was voor mij geen menswaardig bestaan.
Op dat moment kwam de Lyme op mijn pad.
Ik liet me testen en de lyme bleek positief.
Alle soorten, alle stammen en alle co-infecties. Al had ik op dat moment geen idee wat het allemaal betekende.
Al snel dook ik overal in. Zocht wereldwijd alle informatie bij elkaar. Opzoek naar juiste behandelingen, artsen, voedingsadviezen en sloot me aan bij een lymegroep.
Waar er eerst nog de opluchting was dat er iets gevonden was ontdekte ik net zo snel dat herstellen van chronische Lyme hetzelfde leek te betekenen als de loterij winnen.
Ik zag namelijk helemaal niemand herstellen.
Inmiddels was ik al onder behandeling gegaan bij een paar complementair artsen.
Diep vanbinnen voelde ik dat dit niet zomaar op mijn pad kwam al had ik geen idee waarom. Een ding voelde ik wel en dat was dat als ik wilde herstellen iets compleet anders moest gaan doen dan de rest die ik niet zag herstellen.
En zo kwam ik puur intuïtief bij mijn therapeut terecht.
Ze stelde mij een coaching sessie voor.
Iedereen lijkt tegenwoordig coach te zijn, ik werkte zelf ruim 20 jaar als verpleegkundige, had twee revalidatie/burn-out trajecten doorlopen, alle alternatieve opties geprobeerd en 5 maanden doorgebracht op de paaz afdeling.
De kans dat er nog meer opties (coach mogelijkheden) waren leek mij schier onmogelijk.
Toch besloot ik voor die coaching te gaan. Ik vertrouwde mijn therapeut.
Op een flip over werd mijn doel geformuleerd.
Mijn doel was natuurlijk het intreden van mijn herstel.
Daarna werd via mijn onderbewustzijn uitgetest waarom herstel niet intrad.
Het eerste wat eruit kwam was dat ik ziek wilde zijn en ziek wilde blijven.
Ik werd heel verdrietig en boos tegelijk.
Hoe kan het zo zijn dat je er letterlijk alles aan doet om beter te worden (ik had al €16.000 uitgegeven aan lyme, kon op dat moment al bijna 3 jaar niet de moeder en vrouw zijn die ik wenste te zijn) en dat je onderbewustzijn aangeeft ziek te willen zijn.
Ik stond perplex, was het er ook helemaal niet mee eens, vanuit mijn hoofd ging ik flink in de weerstand.
(Alles wat geprogrammeerd zit in je onderbewustzijn is iets héél anders dan “het zit tussen de oren”. Mensen lopen daardoor ook echt vast of ontwikkelen echte ziektes)
We gingen verder met de coaching.
Ik wilde ziek zijn omdat ik niet meer wilde zorgen voor anderen.
Wederom voelde ik een soort van weerstand opkomen. Ik werkte al ruim 20 jaar als verpleegkundige, dat deed ik juist ontzettend graag. Hoe kan dit nu??!
Dit is niet waar, dit klopt echt niet.
Ineens werd een heel stuk in de familielijn (en nog veel meer) zichtbaar.
Op mijn 13e stierf mijn vader. Op zijn bidprentje stond;
“Sandra zorg goed voor mama en Johan’
(mijn broertje was 5 toen mijn vader stierf)
Zorgen….Hoe doe je dat als je 13 bent???
Met mijn gevoeligheid kon ik makkelijk anderen aanvoelen. Ik tunede in op wat anderen nodig hadden en ging daar vervolgens naar handelen. Als mensen tevreden waren dan wist ik dat ik het goed gedaan had en DAT werd
mijn leidraad. Binnen het gezin en later ook in mijn werk. Als mensen niet tevreden of gelukkig waren dan stelde ik mijn handelen bij.
In plaats van mensen te ondersteunen probeerde ik ze op te tillen om ze vervolgens over de finish te dragen.
Tijdens die coaching werd mij ineens zo duidelijk wat ik gedaan had. Ik had mensen om me heen die ik gelukkig wilde maken.
De illusie was dat ik niemand gelukkig kan maken.
Iemand neemt altijd zelf de beslissing voor gelukkig of gezond leven. Wie ben ik te denken dat ik daar invloed op heb. Dat lijkt op het eerste oog heel lief maar tevens ook erg grootmoedig.
Ik zou iets bezitten waardoor de ander gelukkig word. Dat kan absoluut niet. Iedereen beschikt (gelukkig) over zijn eigen geluk en iedereen kiest geheel naar eigen inzicht zijn of haar eigen pad.
Doordat ik al op jonge leeftijd leerde om andere mensen aan te voelen was ik de verbinding met mezelf kwijt. Mijn ‘jas” zat binnenste buiten. Ik wist niet meer wat ik nodig had. Ik leefde helemaal niet meer mijn leven. Wat kwam ik hier doen?
Het besef kwam dat Lyme er voor zorgde dat ik stil gezet werd.
Iedere Lyme patiënt incl. ik zelf geeft aan niet gezien te worden, geen hulp te ontvangen, de rug toegekeerd krijgen. Dit zijn “standaard zinnen” bij lyme.
Ik besefte ineens dat ik mezelf al lang niet meer zag, ik keerde mezelf de rug toe, ik gaf mezelf geen of in ieder geval niet de juiste zorg.
Lyme was slechts een spiegel. Een spiegel zoals iedere ziekte een spiegel is voor jou unieke verhaal.
(Zielsoorzaak van ziekte)
Die spiegel maakte mij duidelijk wat mij te doen stond.
Het was tijd dat ik de volledige verantwoordelijkheid ging nemen over mezelf.
Tijdens de coaching ontstond er een blauwdruk.
Een blauwdruk van de illusie die ik leefde, hoe zich dat uitte binnen mijn familie, binnen mijn gezin van herkomst en hoe het me bij mezelf vandaan hield. Er kwam een kantelpunt. Met de juiste processen ontstond er ineens heel veel ruimte.
Waar ik altijd dezelfde weg bewandeld had, waar er maar 1 weg leek te zijn werd het ineens licht, het werd glashelder.
Mijn wens was om mensen te ‘genezen”, te helpen en te ondersteunen.
Ik zag helpen als “alles” doen voor een ander.
Het enige wat me te doen stond was van mezelf gaan houden, mezelf gaan zien, me met mezelf gaan verbinden.
En toen ik dat deed….Startte mijn herstel en kon ik genezen
Dit was de ware weg naar heling. Pas als ik dit voor mezelf zou kunnen zou ik de weg kunnen laten zien aan een ander.
Iemand schreef ooit, als je niet thuis bent kun je onmogelijk het licht aan doen.
Ik zat in het donker, hoe kon ik denken dat ik dan het licht voor een ander zou kunnen zijn.

Als je het eenmaal ziet…

Als je het eenmaal ziet… 960 950 Eric Pranger

Laatst was ik met onze dochter op het vliegveld van Londen. Ineens riep ze heel spontaan:
He, kijk, dat vliegtuig van FedEx.
Er zit een pijl in het FedEx logo!
Ik keek en zag inderdaad voor het eerst een duidelijke witte pijl.
Eenmaal weer in Nederland kwam oma (mijn moeder) op de koffie om ons reisverslag te horen en de foto’s te bekijken.
Voordat we naar Londen gingen had ik een kennis van haar gecoacht. Ze vroeg tijdens de koffie hoe de coaching gegaan was.
Ik treed natuurlijk nooit in detail en antwoorde daardoor met goed, was mooi, fijn.
Waarop mijn moeder vroeg wanneer ze terug kwam voor de volgende sessie.
Toen ik zei dat ik hoopte dat ze niet terug zou komen keek mijn moeder verbaasd.
Ineens moest ik denken aan het FedEx logo.
Ik vroeg mijn moeder naar het logo te kijken en vroeg haar of ze een pijl zag. Nee, zei ze.
Toen ik de pijl in het logo aanwees zei ze, verhip, nog nooit eerder gezien zeg!
Ik vroeg haar daarna nogmaals naar het logo te kijken en stelde haar de vraag of het haar lukte om de pijl nu NIET meer te zien.
Nee, dat lukte ineens niet meer.
Ik zei, dat is exact de coaching!
Dit is o.a. wat we doen.
Alle antwoorden zitten in jezelf zoals de pijl altijd al in het logo zat. Het enige wat we doen is zichtbaar maken wat je voorheen zelf niet zag. Zodra je het eenmaal ziet is het onmogelijk om het daarna niet meer te zien.

  • 1
  • 2

Telefonisch contact

Eric Pranger 06-11647509

Sandra Pranger 06-31662770

Onze praktijk

Schepenenstraat 38

5502EJ Veldhoven

Social media

© 2019 Soulbridge . All Rights Reserved.
Corporate en web design with love by Design Bear

Back to top